Сіла ўяўлення перамагае сілу ўлады

Я абсалютна не сумую па леце. Не люблю леты. Лета - гэта як пастаянная нядзеля пасля добрай пятніцы і выдатнай суботы. Восень тут як жорсткі, але праўдзівы і вельмі доўгачаканы панядзелак. Восенню ўсё куды цікавей. Восенню сустракаюць сапраўдныя каханні і пачынаюць новае жыццё.
Але для тых, хто рапатм сумуе па леце-2009, а таксама для тых, хто любіць, як і я, падглядаць за чужым жыццём, вось гэтыя карцінкі. Назбіраліся.

( +5 )

P.S.: Дзеці сказалі, што сабачку зваць Андрушам )

( +++ )

Каханы падарыў во такі альбом. З надзеяй на тое, што я калі-небудзь згаджуся з ім з'ездзіць у Штаты )
Праўда, наконт Брукліна, не упэўненая, што там бяспечна.

( +1 )

А я вельмі сумую па гэтых брэменскіх раніцах, дому Фрэдэрыкі, яе сям'і, ранішніх тостах.

Бабулі ў паўночнай Беларусі вельмі прыгожыя, як і мясціны, у якіх яны жывуць.
А мяне ўсё падмывае набыць сабе дом-лецішча ў Глыбоцкім раёне.

Яшчэ здымкі па тэме тут:

Частка 1 (цымбаліст)
Частка 1.5 (дзяўчынка)

( +++ )

Цікава, што ў цэнтры горада, цікавая сама пляцоўка, мала знаёмых людзей, але шмат проста прыгожых. Пашанцавала з надвор'ем. Чакаем працягу.

( +++ шмат )

Першы здымак зроблены у Гамбургу, другі - у Берліне.

( +1 )

З'ездзілі ў Вільню, сустрэлі ДН бяссоннай ноччу. Так супала, што ў Вільні гэта была ноч культуры.
Традыцыйна дзякуй ufoby за кампанію!

( +++ )

У горадзе Пскове на творчай пляцоўцы "Завод" зараз адбываецца выстава фотаздымкаў Менска. Аўтары - я і Крысціна Іолаб.
Нажаль, я не змагла папрысутнічаць на адкрыцці ды і ўвогуле ў Пскове ніколі не была, але ўжо ёсць нагода з'ездзіць.
Гэта мая першая сапраўды сур'ёзная выстава. Была арганізаваная Кірылам Нікіфаравым - заснавальнікам "Завода" і проста харошым чалавекам.
Падазраю, што гэта ня першая выстава маіх фота Пскове - маем надзею на больш працяглы праект.
Да гэтага на "Заводзе" выстаўляліся фотаздымкі яшчэ аднаго беларуса - drummmer .

Пра "Завод" можна пачытаць на афіцыйным сайце, сачыць за фоткамі на flickr, а таксама чытаць навіны ў twitter.

З выставы пакуль што маю некалькі фота.

( +2 )

Нямеччына зараз не выклікае такога культурнага шоку, як год назад, калі я першы раз туды патрапіла. Цяпер Нямеччына - ледзьве не асноўны для мяне пункт прызначэння - вельмі шмат з ёй звязана і ўсё вядзе туды, хоць я ніколі не магла падумаць, што гэтая краіна можа стаць для мяне блізкай.

У панядзелак я вярнулася з Брэмена - горада-казкі. У гэты раз экспірыенс быў своеасаблівы - я жыла ў сям'і, у казачным доме з садам, у якім жыве марская свінка Ота. Ох, як прыемна было зранку расплюшчваць вочы, выходзіць на гаўбец, глядзець на дахі суседніх дамоў з чырвонай дахоўкі, спускацца ўніз, піць гарбату, есці суніцы...

Вы не паверыце. У нямецкім студэнцкім клюбе LILA EULE са мной пазнаёміўся хлопец, які аказаўся трактарыстам, які водзіць трактар "Беларус" . Я нават не здзівілася )

Што да фота, то мне ўсё болей падабаецца здымаць не архітэктуру, а людзей на вуліцах. Натуральныя, жывыя сітуацыі. Наступны пост, хутчэй, будзе прысвечаны дзецям на вуліцах - цудоўныя і непасрэдныя, паводзяць сябе па-рознаму, пабачыўшы камеру, але не сыходзяць і не закрываюць твар.

А пакуль што - мая любімая тэма. Ровар- сябра чалавека.



( +2 )

Сёння гулялі з Лёхам і я крыху вырашыла пафотаць Менск "каб было". Папсовенька і нават магу сказаць, што мне крыху сорамна. Ну, затое амаль без фаташопу. Менск такі нешта агністы стаў.

( +++ шмат )

Мюнстэр - гэта месца, куды мне пастаянна хочацца вярнуцца.

Яшчэ крыху здымакаў з Кветкі-палын. Калі выступалі украінцы, нажаль, прыйшлося ўжо сысці, таму здымкаў няма. Затое беларусаў шмат.

( +++ )